Non podo entender a vida
xa non podrei disfrutar mais dela,
os ríos que antes levaban auga
agora levan vagoas dun coitado,
dese que te esperou as longas noites de inverno
o carón dunha fogueira ,
dese o que crias amar e descoidaches,
dese que todo che entregou sen esperar nada a cambio,
pobre coitado,cautivo do amor dunha feiticeira,
unha muller de todos,mulletr de nadie,
cos seus meigallos enfeitizoute,
coa súa dulzura cauativoute,
coas súas armas de muller destrozoute,
prendado quedaches dos seus encantos
por sempre xamais.
quizais ti tiveses ganas de deixarte enfeitizar, non??? ás veces é bonito crear un soño e habitar nel un tempiño.