Nun día tan sinalado,

no que todo o mundo parece namorado,

olvidamos que o amor é inmortal,

que nos toca e nos esvara por todo o corpo,

cal auga esvara polas follas núas

das árbores en inverno.

O día dos namorados é sempre,

non só un día específico,

non podes querer a alguén e olvidalo nun intre,

o amor queiramos ou non é algo que existe,

que nos marca por sempre.

Non tiven a sorte de estar namorado,

pero comprendo o seu valor,

é algo que ninguén che pode arrebatar nunca,

e inmortal,pervive en nós por sempre,

se non o temos querémolo,

se o temos non o queremos,

somos seres racionais e non o parecemos.

É verdade que nos fai sufrir,

fainos chorar e rir,

sentímonos queridos e non o valoramos

parece todo moi bonito ata que desaparece,

logo facemos ríos de lágrimas,

desexamos estar mortos e soterrados.

Comenzas a recordar eses momentos de tenrura,

esas noites interminables ao seu carón.

Logo empezas a pensar que a vida non ten sentido sen ela,

 comezas a decatarte do egoísta que fuches,

do que puido ser e non foi,

todo por querer tocar o ceo,

caíches e esnafrácheste contra o chan

creando un río de bágoas e sangue,

pero iso non che devolverá o amor.

Debes loitar polo que queres,

non renderte xamais,

demostralle que a amas,

que o darías todo por ela,

por estar ao seu carón,

por amencer todos os días xuntos,

adícalle un lindo poema e un ramo de rosas.

Se isto non surte efecto é que non te merece.