Despertei entre gritos
“fogo,fogo.Saide fora”
Vin que ardía o bosque
fun correndo ata el.
Polo camiño escoitei un grito:
-Socorro,socorro que me queimo vivo.
Era un xoven pino,
suplicabame que lle axudase.
Collín un cubo de auga e molleino,
pero era demasiado tarde,
Comezou a sangra por todo o seu corpo desnudo,
pouco a pouco faleceu.
Volvín pra contar o sucedido.
Vin todo o pobo cuberto de sangue,
escoitei uns sollozos interminables,
aínda se repiten agora [...]

So lle pido a Deus
que no seu reino te acolla
por gran muller e mellor persoa,
por crea a un home feito Deus no meu corazón,
por ensinarme o que non se pode aprender,
por darme todo o teu cariño
aínda que nunca expresaras o moito que nos querías
que sepas que eu xa o sabía.
Gracias por nada
xa que todo non [...]

Cando sinto que estoupo
apareces ti e calmasme,
cando sinto que non podo máis
apareces ti e podo con todo,
cando me sinto so
apareces ti e a soidade desaparece,
cando sufro apareces ti e curasme,
cando coxeo
apareces ti e fasme de bastón…
Por todo iso e moito máis,grazas.
Non sei que faría sen ti,
ti dasme forzas na flaqueza;
podo voar se ti voas,
podo soñar [...]

Non sabía o que era sentierse vacio,
agora comprendo a infinidad do infinito,
a soledad da tristeza,
a incoherencía do coherente,
a pobreza do pobre,
o anelo dun pai que non ten fillos,
o cariño do que non quere,
o amor do que non ama.