Podria bicarte
sen os teus beizos tocar,
podria acariciarte
sen a túa pel rozar,
podria lembrarte
sen se sequera coñecerte,
podria decilo todo,
e non decir nada.

Véxoa nas mans doutro,
vixio a súa posición,
intento roubarllo nun suspiro,
tomo aire,o corazón detense un intre,
sinto as súa suave pel nas miñas mans,
os seu ollos guianme a un lugar incerto,
un lugar que explorar no mais profundo,
a súa boca é froito prohibido,
antollo de moitos,pracer de poucos,
os seus cabelos voan libres,
encarceando a feiticeiros que os quieran namorar,
o seu corazón e carcere,
no cal quixera pasar o resto dos meus dias,
atado no mais profundo,
onde se pode decir todo,sen decir nada.
É o fin da historia,
batalla que so se gaña no corazón.

Querote
preguntaraste porque
pero….¿por que non?

Cando a miña vida espire
o único que sentirei
é non poder decirche
Querote

Ese soriso divino,
ese mirar que mata,
ese aroma que me envolve
embriagame a alma,
a túa maneira de falarme o oído
faime vivir.

Chegaches

vinte

vencichesme.

Non podo entender a vida

xa non podrei disfrutar mais dela,

os ríos que antes levaban auga

agora levan vagoas dun coitado,

dese que te esperou as longas noites  de inverno

o carón dunha fogueira ,

dese o que crias amar e descoidaches,

dese que todo che entregou sen esperar nada a cambio,

pobre coitado,cautivo do amor dunha feiticeira,

unha muller de todos,mulletr de nadie,

cos seus meigallos enfeitizoute,

coa súa dulzura cauativoute,

coas súas armas de muller destrozoute,

prendado quedaches dos seus encantos

por sempre xamais.

Nun día tan sinalado,

no que todo o mundo parece namorado,

olvidamos que o amor é inmortal,

que nos toca e nos esvara por todo o corpo,

cal auga esvara polas follas núas

das árbores en inverno.

O día dos namorados é sempre,

non só un día específico,

non podes querer a alguén e olvidalo nun intre,

o amor queiramos ou non é algo que existe,

que nos marca por sempre.

Non tiven a sorte de estar namorado,

pero comprendo o seu valor,

é algo que ninguén che pode arrebatar nunca,

e inmortal,pervive en nós por sempre,

se non o temos querémolo,

se o temos non o queremos,

somos seres racionais e non o parecemos.

É verdade que nos fai sufrir,

fainos chorar e rir,

sentímonos queridos e non o valoramos

parece todo moi bonito ata que desaparece,

logo facemos ríos de lágrimas,

desexamos estar mortos e soterrados.

Comenzas a recordar eses momentos de tenrura,

esas noites interminables ao seu carón.

Logo empezas a pensar que a vida non ten sentido sen ela,

 comezas a decatarte do egoísta que fuches,

do que puido ser e non foi,

todo por querer tocar o ceo,

caíches e esnafrácheste contra o chan

creando un río de bágoas e sangue,

pero iso non che devolverá o amor.

Debes loitar polo que queres,

non renderte xamais,

demostralle que a amas,

que o darías todo por ela,

por estar ao seu carón,

por amencer todos os días xuntos,

adícalle un lindo poema e un ramo de rosas.

Se isto non surte efecto é que non te merece.

Que o tempo pasa

e tan duro como real,

os que onte era amigos,

son hoxe descoñecidos,

preguntaste se cambiaron,

pero eles seguen a ser os mesmos.

É o tempo,

non deixa indiferente a ninguen,

por eso loitade por conservar o que é voso,

os vosos recordos,

que é realmente o que é teu,

de cada un de vos,

aquelas tardes de inverno,

xogando o fútbolin no bar cos amigos,

o noso bar,os nosos amigos.

Isto é algo que nunca nadie podra cambiar,

conservaras eses recordos por sempre,

nin a auga nin o vento os levarán,

e algún día recordaralos con moito cariño,

aqueles cos que todo compariches,

os amorios,os enfados,os momentos bos,os malos….

Que o tempo pasa,

é tan duro como real,

os que onte foron amigos

son oxe descoñecidos,

preguntaste si de verdade son os que coñeciches,

pero eles non cambiaron,

seguen a ser os mesmos,

e o tempo,

non deixa indiferente a ninguén.

Por iso loita polo que é voso,

polos vosos recordos,

que son o que  realmente,

podes considerar como teu,

esas tardes de inverno ,

xogando un fútbolin no bar cos amigos,

o noso bar,os nosos amigos.

Despertei entre gritos

«fogo,fogo.Saide fora»

Vin que ardía o bosque

fun correndo ata el.

Polo camiño escoitei un grito:

-Socorro,socorro que me queimo vivo.

Era un xoven pino,

suplicabame que lle axudase.

Collín un cubo de auga e molleino,

pero era demasiado tarde,

Comezou a sangra por todo o seu corpo desnudo,

pouco a pouco faleceu.

Volvín pra contar o sucedido.

Vin todo o pobo cuberto de sangue,

escoitei uns sollozos interminables,

aínda se repiten agora nos meus oídos.

Non sei como hai xente tan mal nacida

asesinaron a miles de familias,

a terra derribase,

cae sobre os sin culpa,

arrasa con vivendas.

A atmosfera padece cancer de pulmón,

a causa tanto fumar,

e os castigadores quedan sen castigo.

So lle pido a Deus

que no seu reino te acolla

por gran muller e mellor persoa,

por crea a un home feito Deus no meu corazón,

por ensinarme o que non se pode aprender,

por darme todo o teu cariño

aínda que nunca expresaras o moito que nos querías

que sepas que eu xa o sabía.

Gracias por nada

xa que todo non é nada

no teu inmenso corazón.